طبق خبر های شنیده مقامات در ولایت نیمروز هزارن جلد کتاب را به دریا ریختند. دلیل هر چه باشد این یک عمل غیر عاقلانه و دور از اخلاق اسلامی است. با این کار سوالی که پیدا می شود اینست که چرا تعدادی از خواندن این کتاب ها جلو گیری کرده اند؟ اگر مردم این کتاب ها را می خواندند چه ضرری داشت؟ آیا در بالا رفتن سطح معلومات و آگاهی مردم کدام عیبی است؟ انسان برای دریافت حقایق باید دروغ ها را هم بخواند و بداند. جلو گیری کردن از ورود بعضی کتاب ها و اجازه دادن به تعداد محدودی از دیگر کتاب ها به این معناست که هنوز هم تعدادی هستند که میخواهند طرز فکر و عقاید مورد پسند خود را به مردم ارائه نمایند. این عمل نشانهء واضح از یک نظام استبدادی است که سخت میکوشد تا چشم و گوش و فکر مردم را طبق میل خود اداره نماید. شاید هم در عقب این طور کار های ناشایسته و شرماور دست کشور های خارجی (غربی ها و عرب ها) بازی کند که توسط مزدوران افغانی خود میخواهند تشنجات منطقوی را دامن بزنند تا بتوانند منافع خود و نفوذ خود در منطقه را حفظ نمایند.

کتاب سوزی، مکتب سوزی و تیزاب پاشی جز فرهنگ یک تعداد مردم افغان است که متاسفانه تا امروز ادامه دارد. به همین دلیل است که این تعداد مردم  بیسواد باقی مانده اند. گدا باقی مانده اند و قریه و منطقه شان خانه بیگانگان شده است. اگر ایشان اندکی عقل و خرد می داشتند و از دانش بالا و فرهنگ والایی برخوردار میبودند امروزه وطن خاکدان نمیبود و برای حفظ سرحدات کشور این همه بیگانگان سرازیر نمیشدند.